Strona główna >  Artykuły >  Kto ustala normy dopuszczalnego hałasu? Cz. I
Kto ustala normy dopuszczalnego hałasu? Cz. I

Zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska. Można to sprowadzić do obowiązku utrzymania poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszania go przynajmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Dla oceny stanu akustycznego ważne są wszystkie źródła hałasu (dźwięku) powstałego wskutek emisji z zakładów (działalność gospodarcza) lub w inny sposób. Podstawą oceny były wcześniej ustalane dość arbitralnie dopuszczalne poziomy hałasu. W 2005 r. ustawodawca wprowadził nową instytucję, tzw. wskaźników hałasu. Obecnie stanowią one podstawę zarówno do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, jak i ustalania oraz kontroli warunków emisji hałasu. Jest w tym jednak pewien pozór, bowiem nie zastępują one dopuszczalnych poziomów hałasu. Stanowią jednak podstawę do ustalania ich wartości.
 
Podział wskaźników

Wzorem dyrektywy 2002/49/WE, ustawa wprowadza dwa rodzaje wskaźników hałasu. Pierwsze mają zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem – co może wyrażać się przede wszystkim tworzeniem map akustycznych oraz opracowywaniem programów naprawczych. Wskaźniki drugiego rodzaju służą do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska – przede wszystkim poprzez wydawanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Pierwsze z ww. wskaźników, służące do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, to LDWN i LN. LDWN, czyli długookresowy średni poziom dźwięku, liczony jest w okresie całego roku z uwzględnieniem zróżnicowania doby na porę – dnia (od 6.00 do 18.00), wieczoru (18.00-22.00) i nocy (22.00-6.00), a LN, długookresowy średni poziom dźwięku, liczony jest z kolei w okresie całego roku w porze nocy (22.00-6.00).

Wskaźniki mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska to LAeq D i LAeq N. Oba ustalane są dla okresu jednej doby, przy czym LAeq D to równoważny poziom hałasu dla pory dnia (6.00-22.00), a LAeq N to równoważny poziom hałasu dla pory nocy (22.00-6.00).

Wskaźniki te zostały wykorzystane dla ustanowienia standardów jakości środowiska, co jest przedmiotem Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (DzU nr 120, poz. 826).

Dopuszczalne poziomy hałasu usystematyzowano w dwie zasadnicze grupy. Pierwsza określa dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N. Została ona podzielona na dwie kategorie. W pierwszej zebrano dopuszczalne poziomy hałasu powodowanego przez jego poszczególne źródła (z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne). Druga kategoria dotyczy źródeł hałasu wykluczonych z kategorii pierwszej.

W obu wypadkach określone w załączniku do ustawy wskaźniki (odpowiednio tab. 1 i 2) mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby. W tab. 1 dokonano dodatkowego rozróżnienia na wskaźniki dotyczące hałasu powodowanego przez drogi lub linie kolejowe oraz inne źródła. W tab. 2 odrębne wskaźniki dotyczą hałasu powodowanego przez statki powietrzne oraz przez linie elektroenergetyczne.

Grupa druga dopuszczalnych poziomów hałasu określa poziomy hałasu w środowisku (podobnie jak w przypadku pierwszej grupy, podzielone na odpowiednie dwie kategorie), wyrażone wskaźnikami LDWN i LN. Przedstawione w załączniku wskaźniki dla tej grupy (odpowiednio tab. 3 i 4) mają zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem. Analogicznie jak to miało miejsce w przypadku pierwszej grupy dopuszczalnych poziomów hałasu, w tab. 3 dokonano dodatkowego rozróżnienia na wskaźniki dotyczące hałasu powodowanego przez drogi lub linie kolejowe oraz inne źródła. W tab. 4 odrębne wskaźniki dotyczą hałasu powodowanego przez statki powietrzne oraz przez linie elektroenergetyczne.
 
Gdzie mierzyć hałas?

Ustawa przewiduje, że dopuszczalne poziomy hałasu określa się jedynie dla kilku kategorii terenów: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej oraz pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, a także dla terenów na cele uzdrowiskowe, przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe i mieszkaniowo-usługowe.

W rzeczywistości wyróżnić można ich podkategorie, które wymieniono w tab. 1 i 3. Są to zatem obszary A ochrony uzdrowiskowej, tereny szpitali poza miastem, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz tereny domów opieki i szpitali w miastach. Są to również tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, zabudowy zagrodowej, wypoczynkowo-rekreacyjne, mieszkaniowo-usługowe i tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.

Natomiast tab. 2 i 4 wyróżniają: obszary A ochrony uzdrowiskowej, tereny szpitali, domów opieki, zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży, tereny zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej, a także wypoczynkowo-rekreacyjne poza miastem, mieszkaniowo-usługowe i tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.

Ustalenie, czy dany teren może być zaliczony do jednej z powyższych kategorii, w praktyce może powodować rozmaite trudności. Będzie to przedmiotem rozważań w kolejnym numerze „Przeglądu Komunalnego”.
 
Autor: dr Jan Jerzmański, Jendrośka Jerzmański Bar i Wspólnicy. Prawo gospodarcze i ochrony środowiska, Wrocław – Kraków – Toruń

Źródło: "Przegląd Komunalny", nr 06/2009

 Powrót      Drukuj      Wyślij znajomemu    
blog comments powered by Disqus

Strona główna | Abrys | Kontakt © by Abrys Sp. z o.o.